1 - قرآن قرآن : كلام خداى متعال ، كه آن را به تدريج بر خاتم انبياء محمد مصطفى ( ص ) نازل فرمود ، در زبان عرب نقطه مقابل « شعر » و « نثر » است ؛ بنابراين ، زبان عرب سه گونه مىشود : « قرآن شعر و نثر » « 1 » و همانگونه كه اطلاق واژه « شعر » هم بر ديوان شاعر صحيح است و هم بر يك قصيده از آن و هم بر يك بيت و يك سطر از آن ؛ همچنين اطلاق واژه « قرآن » به كل قرآن يا به يك سوره از قرآن يا به يك آيه از قرآن نيز ، صحيح و متداول است ؛ چنان كه گاهى به بخشى از يك آيه مانند : ( وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ ) « 2 » نيز ، « قرآن » گفته مىشود ؛ و « قرآن » به اين معنى ، يك مصطلح اسلامى و يك حقيقت شرعى است ؛ زيرا اين گونه استعمال و كاربرد ، برگرفته از قرآن كريم و حديث شريف نبوى است .

--> ( 1 ) . و اين ، يكى از وجوه اعجاز قرآن كريم است ؛ زيرا كلام بنى آدم ، همگى و در همه زبان‌ها ، يا شعر است و يا نثر ، و قرآن كريم در زبان عرب نه شعر است و نه نثر ، بلكه « قرآن عربى مبين » و « كلام الله مجيد » است و از نوع كلام آدميان نيست . ( 2 ) . سوره بقره / 2 . .